Deel 3 – De eerste kleine mijlpalen
Langzaam begon je te veranderen. Alsof je wakker werd in deze wereld. Alsof je me ineens écht begon te zien. Rond week 4 gebeurde er iets bijzonders. Je blik werd anders. Gerichter. Alsof je me probeerde te volgen met je ogen… en me ook echt vond. En toen… die eerste echte reactie. Geen reflex. Geen toeval. Maar jij. Een klein begin van een glimlach. Voorzichtig, nog een beetje zoekend… maar genoeg om mijn hele dag te veranderen. Wat een intens geluk kan je als ouder dan voelen. Alles vergeet je meteen — alleen jouw lach telt. De dagen voelden nog steeds intens. De nachten waren nog steeds gebroken. Maar er kwam iets bij wat ik daarvoor nog niet zo sterk voelde: verbinding. Je reageerde op mijn stem. Werd rustiger als ik tegen je praatte. Je leek me te herkennen… en dat maakte alles lichter. En ergens daar… begon er ook iets in mij te veranderen. Ik merkte dat ik jou steeds beter begon te kennen. Niet omdat iemand het me vertelde, maar omdat ik het voelde. Ik her...