Mama dagboek #de dagen na de bevalling

 Deel 2 – De dagen daarna

Na die eerste dagen vol liefde en verwondering, maar ook chaos, begon het echte leven.

Je was dysmatuur geboren en had zoveel behoefte aan nabijheid. Slapen deed je bijna niet, alleen bij mama of papa. Hele nachten waren we wakker.

En ineens waren we thuis.

Geen hulp meer die constant binnenloopt, geen vertrouwde stemmen om me heen. Alleen jij en ik… want papa moest weer gaan werken. Ik voelde de spanning.

Want hoe weet je nou echt wat je baby nodig heeft?

Je huilt… en ik zoek.

Honger? Krampjes? Moe? Of gewoon behoefte aan mij?

Soms leek niets te helpen en voelde ik me zo machteloos. Alsof ik moest begrijpen wat jij nodig had, maar de handleiding ontbrak.

De nachten werden zwaarder. Gebroken slaap, vaak wakker worden, en soms gewoon even huilen omdat ik zo moe was.

De kraamtranen kwamen heftig. Niet alleen door de vermoeidheid, maar ook omdat jij zoveel zorg nodig had en mijn bevalling niet liep zoals gepland.

Ik was bang.

Niet omdat ik jou niet aankon… maar omdat het gewoon veel is.

En toch…

Toch zijn daar die momenten.

Dat je me aankijkt alsof ik jouw hele wereld ben.

Dat je rustig wordt zodra je bij me ligt.

Dat kleine handje dat zich om mijn vinger sluit.

Dan weet ik weer waarvoor ik het doe.

Ik begin langzaam te leren dat moederschap niet draait om perfect zijn.

Het draait om er zijn. Om liefde geven en ontvangen. Om blijven proberen — zelfs op de momenten dat je zelf bijna leeg bent.

We groeien samen. Jij als mijn baby… en ik als mama.

En dat is misschien wel het mooiste van alles.

Veel liefs,

Mama